· październik, 2014

Artykuły od Podsumowania od październik, 2014

Sześciu policjantów bije i kopie w ciemnym zaułku skutego w kajdanki protestującego

O godzinie 21.30 (14 października) około 300 tysięcy protestujących próbowało ustawić nowe blokady na ulicy Long Wo, w dzielnicy Admiralty, w pobliżu siedziby głównej rządu. Oddziały prewencyjne podjęły działania mające na celu rozproszenie protestujących. W wyniku akcji aresztowano 45 osób. Działania policji były brutalne. W jednym z serwisów informacyjnych pokazano jak protestujący, zidentyfikowany jako Tsang Kin-Chiu, członek Civic Party (Partia Obywatelska), został celowo wyniesiony w ciemny zaułek, gdzie otrzymał kilka ciosów i został skopany przez sześciu funkcjonariuszy policji.

Protesty, do których doszło tej nocy, były odpowiedzią na oczyszczenie przez policję ulic z blokad rozstawionych na głównych obszarach, gdzie w ciągu ostatnich kilku dni odbyły się strajki okupacyjne. Potężna akcja okupacyjna, zwana protestami Occupy Central, ma na celu wywarcie presji na rządzie Hongkongu i nakłonienie go do zmiany pakietu reform politycznych poprzez włączenie do niego pojęcia „nominacje obywatelskie” w odniesieniu do wyborów głównego szefa miasta.

Marlon James pisze Wielką Jamajską Powieść – a świat się tym zachwyca

Nowa powieść jamajskiego pisarza Marlona Jamesa, Krótka Historia Siedmiu Zabójstw, wywołała taki rozgłos, że nawet surowi krytycy nie potrafią użyć wystarczających superlatyw w swych recenzjach. Michiko Kakutani, laureat nagrody Pulitzera, krytyk „The New York Times” opisał Jamesa jako „olbrzymi talent”, nazywając powieść „epicką […] wymiatającą, mityczną, skrajną, kolosalną i zawrotnie skomplikowaną”.

Jednakże, obecnie mieszkająca na Jamajce blogerka, Annie Paul, najwyraźniej przegoniła międzynarodowe mainstreamowe media. W tym poście, Paul ujawnia, że życzliwie zanotowała wstępny wywiad z Jamesem tak, aby nie „[złamać] [US] międzynarodowego embargo na temat Krótkiej Historii i jej autora”.

Fabuła „Siedmiu Zabojstw” wykorzystuje rzeczywistą próbę zamachu na życie ikony reggae Boba Marleya kilka dni przed jego występem na wolnym koncercie One Love Peace w Kingston, w grudniu 1976 roku. Wydarzenie to jest przedstawione jako punkt wyjścia w celu omówienia kwestii rasy i klasy na Jamajce, jak i zawiłych stosunków politycznych między Stanami Zjednoczonymi a regionem Karaibów.

W swoim „wyłącznym wywiadzie” z autorem, Paul rozmawia z Jamesem o jego procesie, podziwia jego pozornie łatwe wykorzystywanie jamajskiej gwary „w sposób, który osoby nieznające jej, mogą ją zrozumieć” i zastanawia się, czy mogłaby być kolejna część. Przeczytaj cały wywiad tutaj.

Obchody Dnia Lunfardo, portowego dialektu Buenos Aires

Carlos Gardel. Imagen en Twitter de la usuaria  Luciana Monte (CC BY-NC-SA 2.0)

Pasaż Carlosa Gardela. Zdjęcia Luciany Monte zaczerpnięte z jej konta na Twitterze. 

Każdego 5 września, począwszy od 2010 roku, stolica Argentyny świętuje Dzień Lunfardo, dialektu, który powstał i rozwijał się w portowych dzielnicach Buenos Aires, a przez niektórych uważany jest za język tanga argentyńskiego. Początkowo posługiwał się nim głównie kryminalny półświatek, później także niższe klasy społeczne, a z biegiem lat liczne słowa czy wyrażenia weszły do potocznej hiszpańszczyzny i rozpowszechniły się w Argentynie i Urugwaju. 

Skomponowane przez Pascuala Contursi'ego i spopularyzowane przez Carlosa Gardela tango “Moja smutna noc” (“Mi noche triste”) było pierwszą pieśnią, do której napisano tekst w lunfardo.

Użytkownicy Twittera również nie zapomnieli o święcie:

Dziś, 5 września, obchodzimy Dzień Lunfardo. pic.twitter.com/UmMNEOowNx

Moja mama posługiwała się tym językiem z zaskakującą biegłością, pewnie dlatego, że nauczyła się go jako małe dziecko.

Dziś świętujemy Dzień Lunfardo, dialektu portowego http://t.co/tAaZRQrsFM dzięki @lanacioncom

Wzór matematyczny na hongkońską rewolucję parasolową

Zdjęcie sprawdzianu w szkole wyższej z zadaniem dotyczącym tła rewolucji parasolowej. Źródło: strona OCLP na Facebooku

Zdjęcie sprawdzianu w szkole wyższej z zadaniem dotyczącym tła rewolucji parasolowej. Źródło: strona OCLP na Facebooku

Powyższy sprawdzian ze szkoły średniej rozprzestrzenił się w ciągu ostatnich kilku dni na portalach społecznościowych w Hongkongu w błyskawiczny tempie. Pytanie brzmi: Jakie czynniki doprowadziły do rewolucji parasolowej w dniu 28 września?

Uczeń odpowiedział podając równanie matematyczne: 64+71+101+689+3=928.

Nauczyciel dał za odpowiedź 0 punktów i kazał uczniowi poprawić odpowiedź. Uczeń odszyfrował równanie:

64 = 4 czerwca (zapis dat w oryginale jest wg formatu miesiąc/dzień – przyp. tłum.) – zamieszki w Pekinie z 1989 roku. W każdą rocznicę stłumienia protestów, w dniu 4 czerwca, Hongkończycy organizują czuwanie przy światłach świec domagając się wyjaśnień odnośnie tego wydarzenia.
71 = 1 lipca 1997. Hongkong, był kolonia brytyjska, została przekazana tego dnia w ręce Pekinu. Każdego roku rankiem tego dnia polityczne grupy wierne Pekinowi świętują zjednoczenie, zaś obywatelskie grupy prodemokratyczne gromadzą się na protestach wzywając do przeprowadzenia demokratycznych reform.
101 = Święto narodowe Chin przypada na 1 października.
686 = to całkowita liczba głosów oddanych na obecnego Szefa Administracji Chun Ying Leunga, którą otrzymał od komitetu wyborczego, w którego skład weszło 1200 członków.
3 = trio reformatorów, skrót odnoszący się do trzech głównych urzędników rządowych odpowiedzialnych z konsultacje dotyczące reform politycznych. Tymi urzędnikami są: Sekretarz Generalny Carrie Lam, Minister Sprawiedliwości Rimsky Yuen oraz Minister ds. Konstytucji i Kontaktów z Chinami kontynentalnymi Raymond Tam.

Suma powyższych liczb wynosi 928, czyli 28 września, dzień, w którym policja użyła gazu łzawiącego przeciwko pokojowo nastawionym protestującym, którzy do obrony mieli parasole.

Sztuka i edukacja w Surinamie

Na blogu Srananart's Blog Carmen Dragan, odnosząc się do książki angielskiego krytyka sztuki, Sira Herberta Reada, “Wychowanie przez sztukę”, przygląda się wartości sztuki w edukacji, sugerując, że obecny model karaibski wyrządza uczniom krzywdę, nie doceniając jej siły jako drogi ujścia kreatywnej energii i narzędzia nauki:

Nauczyciele i decydenci często właściwie mają świadomość, że edukacja w dziedzinie sztuki jest ważna dla każdej jednostki, jednak tak naprawdę, jak dotychczas, nie do końca zdają sobie sprawę jak istotny jest to przedmiot. Lekcje sztuki widziane są często jako “sposób relaksacji”, jednak nie jako sposób wsparcia. A już z pewnością nie przed testami i egzaminami.

Dragman wierzy w naukę poprzez działanie – ruch, gry, modelowanie, zabawę – i podaje kilka przykładów z jej własnego doświadczenia nauczycielskiego na pozytywne efekty takiego podejścia. Tłumaczy:

Jeżeli nauczanie sztuki odbywa się w sposób właściwy, stymulowany jest u dziecka rozwój kognitywny, socjo-emocjonalny, motoryczny i afektywny. Rozwija się jego wrażliwość i kreatywność. Bardzo ważne jest więc, aby ten rodzaj edukacji nie był traktowany jako oddzielny przedmiot, ale był integralną częścią innych przedmiotów nauczanych w szkole.  

Aktualizacje z Global Voices po polsku prosto do Twojej skrzynki!
nie jest wymagane
* = required field

Nie, dziękuję. Pokaż mi stronę.