Widzisz tę listę języków? Dzięki tłumaczeniom artykułów Global Voices, światowe media obywatelskie stają się dostępne dla wszystkich.

Dowiedz się o nas Tłumaczenia Lingu  »

Indie: Ostatnia pisana ręcznie gazeta na świecie

Najwcześniejsze formy gazet były pisane ręcznie, a teraz ‘The Musalman‘ jest prawdopodobnie ostatnią pisaną ręcznie gazetą na świecie. Ta gazeta publikowana w języku urdu została założona w 1927 roku przez Chenaba Syeda Asmadullaha Sahiego i od tego czasu jest wydawana w indyjskim mieście Chennai codziennie.

Obecnie gazetą kieruje prawnuk Syeda Asmadullaha – Syed Arifullah, a sześciu wykwalifikowanych kaligrafów każdego dnia pracuje nad czterema stronami gazety. Dziennik o nakładzie około 23 000 egzemplarzy przekazuje po urdyjsku wieści m.in. ze świata polityki, kultury i sportu.

W świecie pełnym najnowszych technologicznych udogodnień, które sprawiają, że gazety drukowane zaczynają odchodzić w przeszłość, bo ludzie czytają je online, możliwość kontaktu ze słowem pisanym ręcznie przez konkretnego człowieka trafia się naprawdę rzadko. Cena gazety to 75 pajs (około 2 centy).

Signboard of the office. Screenshot from the video The Musalman

Szyld nad siedzibą gazety. Screenshot z filmu 'The Musalman'

MadanMohan Tarun opowiada:

Obecnie redaktorem jest pan Syed Arifullah. Przejął stery po tym, jak umarł jego ojciec, który kierował gazetą przez 40 lat. Założył ją z kolei jego pradziadek w 1927 roku. Gazeta zachowała swój pierwotny wygląd i nie poszła na kompromis z komputerową czcionką. […]

Przygotowanie jej każdej strony zajmuje około trzy godziny. Kiedy od zatrudnionych na niepełny etat reporterów napłyną wiadomości w języku angielskim, są tłumaczone na urdu i katibowie, pisarze biegli w starożytnej sztuce urdyjskiej kaligrafii, przy pomocy pióra przenoszą wieści na papier. Potem przygotowuje się negatyw całej ręcznie napisanej gazety i odbija na prasie litograficznej.

Afsar Shaheen w poście na blogu Luthfispace obszernie tłumaczy, dlaczego w tym procesie wciąż stosuje się technikę litografii:

Skład drukarski w języku urdu był bardzo trudny; poza tym, wyglądało to brzydko w porównaniu z pismem ręcznym. Dlatego język urdu skłonił się ku litografii, podczas gdy pozostałe języki wybrały skład.

Z nadejściem komputerów pisanie w urdu otrzymało wielki impuls do rozwoju – pozwoliły one na pisanie kaligraficzne bez problemów związanych ze stosowaniem litografii. Jednak książka czy gazeta napisana przez zdolnego katiba i estetycznie powielona jest bardzo przyjemna w czytaniu i po prostu piękna; komputerowa wersja języka urdu nie może się z tym równać.

Obejrzyjcie ten film wyreżyserowany przez Ishani K. Duttę, a wyprodukowany i przesłany na  YouTube przez Departament Dyplomacji Publicznej indyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych:

Rozpocznij dyskusję

Autorzy, proszę Zaloguj »

Wskazówki

  • Wszystkie komentarze są moderowane. Nie wysyłaj komentarza więcej niż raz, gdyż może to zostać zinterpretowane jako spam.
  • Prosimy, traktuj innych z szacunkiem. Komentarze nieprzywoite, obraźliwe lub atakujące inne osoby nie będą publikowane.

Aktualizacje z Global Voices po polsku prosto do Twojej skrzynki!

Nie, dziękuję. Pokaż mi stronę.